SCWR są wysokotemperaturowymi, wysokociśnieniowymi reaktorami chłodzonymi wodą pracującymi powyżej termodynamicznej krytycznej temperatury wody (374°C, 22,1 MPa). Układy te mogą mieć termiczne lub prędkie spektrum neutronów w zależności od projektu rdzenia. Sprawność SCWR może zbliżać się do 44%, w porównaniu z 33-35% dla LWRów. Dla opcji z neutronami termicznymi cykl paliwowy jest cyklem jednokrotnego wykorzystania paliwa uranowego. W przypadku opcji z neutronami prędkimi, mamy do czynienia z centrami przetwarzania paliwa opartymi na zaawansowanym przetwarzaniu wodnym dla recyklizacji wypalonego paliwa. W obu przypadkach reaktor wzorcowy miałby moc 1700 MWe. Zbiornik reaktora SCWR jest podobny do zbiornika reaktora PWR (choć występuje tylko jeden obieg, tj. obieg pierwotny podobnie jak w BWRach). Czynnik chłodzący (woda) wchodzi do reaktora przy wysokim ciśnieniu (25 MPa) w temperaturze 280°C. Jest on ogrzewany do temperatury około 510°C i podawany do układu konwersji energii, który łączy cechy technologii LWR oraz nadkrytycznych kotłów na paliwa kopalne. Wysoko, średnio i niskociśnieniowe turbiny są stosowane wraz z dwoma układami przegrzewania.

Reaktor typu SCWR

Układy SCWR ocenione zostały wysoko z ekonomicznego punktu widzenia dzięki wysokiej sprawności cieplnej i prostocie budowy. Gdyby udało się zastosować prędkie spektrum, zostałoby ocenione również wysoko z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju. SCWR oceniono jako dobre z punktu widzenia bezpieczeństwa, odporności na proliferację i fizycznej ochrony. Podstawowym zadaniem SCWR byłaby produkcja energii elektrycznej z opcją gospodarowania aktynowcami. Mogłyby one być budowane od 2025 roku.